کسی نمی داند دلتنگی برای تو چه شکلی دارد.چه طعمی دارد.کسی نمی داند وقتی دلتنگ تو می شوم دنیا با اینهمه بزرگی برایم تنگ می شود و دلم می خواهد در خانه کوچک تو کنارت دراز بکشم...در خانه ای که اسمش قبر است اما مهمانش تمام دنیای من....

پی نوشت: کاش دوباره دکمه استارت را بزنی...

تا بودی این تو بودی که آموزگار سارای بی خبر از زیبایی های دنیا بودی.تو بودی که دستانم را گرفتی و با خود به بهشت زندگی در امروز بردی..این تو بودی که به من آموختی عشق بازی به همین آسانی ست...

امروز اما دلم می خواهد لایه های زمین را بشکافم..دستت را از میانه لباس سفیدی که چهار سال است بر قامتت دوخته شده در دست بگیرم..بلندت کنم و بر روی نزدیک ترین نیمکت به امروز هایم بنشانم..روبه رویت بایستم و آموزگارت شوم..ظالمانه در چشمهایت خیره شوم و فریاد کنم:بنویس پنجمین بهار بی محبوب ، بنویس چهار سال و سه ماه عشق بازی با خاطرات، بنویس پیر شدن با تصویر دلبری های یار..بنویس و بنویس و بنویس..من بی تو آموزگار شدم..

پی نوشت: خطوط بالا دروغ بود..تو با مرگت نیز مرا آموختی که عشق، عشق می ماند اگر عیارش بالا باشد..

کاش بودی تا چون امشبی که غرق در حیرت م سر بر شانه هایت بگذارم و برایم بخوانی:

بی بی سارا..بی بی سارا...بی بی جون ...دوستت دارم ...دوستت دارم فراوون....

پی نوشت: با تو کوچک شدم،با تو بزرگ شدم ،با تو پیر شدم و بی تو شبی هزاربار هزار راه نرفته را تصور کردم...

تو به من آموختی که زندگی ام را بر اساس آنچه دوست دارم بسازم و نه آنچه دوست می دارند.

تو به من آموختی که قضاوت دیگران را مبنا قرار ندهم که چه بسیار زمان ها که خود در قضاوت بیراهه رفتم..

امروز یک روز پس از تولدت تمام آموخته هایم را زمزمه کردم تا باز مانند پاییز ۸۳ بایستم و بگویم: من " این " را از دنیا می خواهم...

بزدلانه است؟احمقانه است؟ سرفرود آوردن است؟زمین خوردن است؟ هرچه دوست داری بنامش..امروز،اینجا و این ثانیه می خواهم بی بی تو باشم تا ابد...

پی نوشت برای هزارمین بار : چه بی تابانه می خواهمت ای دوریت حدیث تلخ زنده به گوری

پی نوشت:بدهکار هیچ کس نیستم/ جز ماه/ که تو را به یادم می آورد

همیشه زود می رسد.این دی ماه لعنتی همیشه پس از طولانی ترین شب سال بساطش را ولو می کند روی زندگیم..ثانیه ها نفس گیر می شوند، شب ها تلخ می گذرند و روزها انگار سنگین ترین لباس همه عمر را بر تن کرده اند...این دی ماهی که تو را از من گرفت باز از راه رسید..باورت می شود شد چهار سال...چهار سال...چهار سال...

پی نوشت: اینجا را با دنیا عوض نمی کنم..اینجا را که تنها یادگار مانده از توست..

پی نوشت: این تقویم پاییزی رهایم نمی کند...

پی نوشت: دنیا بعد تو اینچنین واژگانی را دیگر از من نشنید و چنین مردی را دیگر به خود ندید..می فهمی یگانه بودن بعد چهار سال یعنی چه؟؟می دانم که می فهمی...

پی نوشت: چهار سال است که دیگر وقتی شب ها کنارم دراز می کشی جای من تنگ نمی شود....