کشورم اين روزها بيش از آنکه به قول شعارهاي مملو از احساسات ما درگير اتحاد ملي و انسجام اسلامي باشد به گوشت قرباني مي‌ماند که هر حزب و گروه سياسي به طمع پيروزي در انتخاباتي نه چندان فرمايشي! سعي دارد بهترين نقطه آن را براي بريان کردن نصيب هم قطاران خود کند.چه آقايان به اصطلاح اصلاح طلب و چه طيفي که خود را محافظه کار مي دانند اين روزها به فکر سهم خواهي سياسي از اين مرز و بوم افتاده اند . تکليف آنهايي چون ما که هم از اين نا اميد است و هم از آن سرخورده معلوم است:ما تکه اي از همان گوشت قرباني هستيم که بايد تنها بازي بي برنده رقباي سياسي را به نظاره بنشينيم.

کرسي رياست جمهوري ، مبل هاي راحتي مجلس و اتاق هاي مجلل شوراي شهر هر کدام به قدري به رقص و کرشمه پرازي در ذهن به ظاهر پوياي آقايان  پرداخته اند که جايي براي انديشيدن به سايرين باقي نمانده است.

شعارهاي پرطمطراق و متمرکز شدن نه بر اقناع افکار عمومي که فريب آنها آنچنان آقايان را مشغول به خود کرده است که گويا مملکت سراسر گل و بلبل است و ايرانيان همگي سوار بر آخرين مدلهاي ماشين و ساکن لوکس ترين ويلاهاي شمال شهر تنها نگران حزبي هستند که بايد به عنوان پز روشنفکري نام خود را در سياه نامه آن ثبت کنند.

روزگار اين سرزمين به  سنت قديمي و ديرين بر مدار تکرار شکستها مي گذرد.همچنان عده اي در عرش خود را نماينده ملتي بر فرش مي دانند که به اين دليل که اندک شعوري ندارند بايد بسوزند و بسازند.

همچنان باند بازي هاي سياسي و حضور در بازارهاي مکاره اي که ابتدا و انتها آن مشخص نيست گلوي هزاران ايراني بيگناه را گرفته و گويا خيال رهايي آن را هم ندارد.نه در اين درياي مواج شهرت غرق مي شويم و نه نجات مي دهيم.

همچنان هزاران کودک ايراني روزانه براي به دست آوردن قوت خانواده اي به هر ذلتي تن مي دهند تا آقايان تنها با عوض کردن کرسي هاي رنگارنگ خود از اين کاخ به کاخ ديگر نقل مکان کنند و البته نه براي هميشه که هنوز چشمشان به دنبال ارزنده ترين کرسي می گردد.

در اين ميان حتي آن دسته که روزگاري اصلاح طلب ناميديمشان و پشت سرشان نماز گذارديم نيز سهم خود را از اين گوشت قرباني مي خواهند.

راهي نيست از کاخ رياست جمهوري تا بيمارستانهاي جنوب شهر!!!!!!!!