همره ناله مرغ چمن است
در و دیوار به من می نگرند
باد را زمزمه با یاسمن است
رود می گرید و گل می خندد
هر کناری سخن از عشق من است
همه گویند که : معشوق تو کو ؟
اشک می ریزم و از درد فراق
در دلم آتش حسرت تیز است
بی تو میگون چه صفایی دارد
به خدا سخت ملال انگیز است!
پی نوشت:فریدون مشیری تنها شاعری ست که حقیقت اشعارش را با تمام وجود حس میکنم و البته دوستش دارم.