سفر هم مثل تمام قصه های شاد و غمگین زندگیم در حال اتمامه.شاید باید منتظر بمانم تا تبعات خوب و بدش را از دوشنبه به بعد حس کنم. فقط مطمئنم که ایران را به هیچ جای دنیا نمی بخشم. دوستی در همان روزهای اول امدنم از من خواست که بمانم و ایران را فراموش کنم . دو هفته حضورم در فضایی به غیر از فضای ایران اثبات کرد که آدم زندگی در هیچ جای دنیا جز خانه خودم نیستم .دلم برای مهران و خانه جدیدش تنگ شده است .

پی نوشت: برای دوستی که از من می خواهد ناجوانمردی برخی دوستان را جبران کنم می نویسم که:من نه انسان انتقامم و نه البته به دنبال اقناع انسانهایی که تنها از انسانیت نام ان را به یدک می کشند . از من بخواه که فراموش کنم نامردی دوستانی را که امیدورام زمانه به انها درس مردانگی بیاموزد .